Waarom de cliëntreis belangrijker is dan het hulpmiddel
De juiste investering begint niet bij een hulpmiddel, maar bij de cliënt.
In mijn vorige blog schreef ik dat de grootste besparing in de zorg niet ontstaat door goedkoper in te kopen, maar door slimmer te investeren.
Dat roept direct een belangrijke vraag op.
Waar begint een goede investering eigenlijk?
Vaak krijg ik de vraag: "Welk hulpmiddel adviseer je?"
Mijn antwoord begint bijna nooit met een hulpmiddel. Sterker nog, meestal stel ik eerst een andere vraag: "Vertel mij eens iets over de cliënt of over uzelf (cliënt)." Ik vraag ook door m.b.t. de verwachting in het nu, heden en toekomst.
Want pas wanneer ik begrijp hoe de cliënt zich ontwikkelt m.b.t. (on)mogelijkheden, kan ik beoordelen welke investering ook op langere termijn de juiste keuze is.
Clientreis
Integraal denken
Toekomstbestendige zorg
Investeringskeuzes
Een hulpmiddel lost zelden het echte probleem op
Een transfer die fysiek belastend wordt, lijkt een duidelijk probleem.
Logisch dus dat we op zoek gaan naar een hulpmiddel.
Maar een hulpmiddel is nooit een doel op zich.
Het is onderdeel van een veel groter geheel.
De vraag is daarom niet:
"Welk hulpmiddel past bij deze transfer?"
Maar:
"Welke ondersteuning past bij de ontwikkeling van deze cliënt?"
Dat is een fundamenteel verschil.
De cliëntreis vertelt het echte verhaal
Stel dat een cliënt zich 's morgens nog zelfstandig kan verplaatsen van lig naar zit.
Aan het einde van de dag lukt dat veel moeilijker.
Niet omdat de transfer is veranderd.
Maar omdat de cliënt is veranderd.
Of stel dat dezelfde cliënt over twee jaar door een progressieve aandoening een heel andere zorgvraag heeft.
Dan verandert ook de investering die vandaag logisch lijkt.
Juist daarom kijk ik niet alleen naar het huidige moment.
Clientreis
Ik kijk naar de volledige cliëntreis.
Hoe ontwikkelt de mobiliteit zich?
Welke veranderingen zijn te verwachten?
Hoe verandert de zorgvraag?
Welke ondersteuning is straks nodig?
Pas wanneer ik deze vragen kan beantwoorden, kijk ik naar mogelijke oplossingen.
Systeemdenken in de praktijk
Een hulpmiddel beïnvloedt veel meer dan één transfer.
Het heeft invloed op:
- de fysieke belasting van zorgprofessionals;
- de zelfredzaamheid van de cliënt;
- comfort en kwaliteit van zorg;
- de manier waarop zorg wordt georganiseerd;
- toekomstige investeringen.
Verandert één onderdeel?
Dan verandert het hele systeem.
Daarom geloof ik dat goede investeringsbeslissingen nooit gebaseerd mogen zijn op één handeling, maar altijd op de samenhang tussen mens, middel en methode.
Eigenregie
Zelfredzaamheid
Kwaliteit v. zorg
Duurzame inzetbaarheid
Een andere manier van kijken
Wanneer ik een investeringsvraag krijg, kijk ik daarom niet eerst naar producten.
Ik kijk naar:
- de cliënt;
- de ontwikkeling van de mobiliteit;
- de cliëntreis;
- het zorgproces;
- de gevolgen voor de zorgprofessional;
- de gevolgen voor de organisatie.
Pas daarna beoordeel ik welke investering het beste past.
Mijn Visie
Ik geloof dat een hulpmiddel nooit het vertrekpunt mag zijn.
De cliënt is het vertrekpunt:
- Zijn mogelijkheden.
- Zijn wensen.
- Zijn ontwikkeling.
- Zijn toekomst.
Want uiteindelijk investeren we niet in hulpmiddelen.
We investeren in de kwaliteit van zorg, de zelfredzaamheid van de cliënt en de duurzame inzetbaarheid van zorgprofessionals.
En juist daarom begint iedere goede investering bij de cliëntreis.
Deze blog is onderdeel van mijn serie 'Toekomstbestendige investeringskeuzes in de zorg', waarin ik mijn visie deel op integraal denken, de cliëntreis, mobiliteitsdynamiek en het Vita Care Methodisch Denkkader.
Lees ook:
Deel 1: 'Waarom een integrale visie op hulpmiddelen leidt tot betere investeringskeuzes'.
Binnenkort: Deel 3 – Mobiliteitsdynamiek: waarom een mobiliteitsklasse alleen niet genoeg is. Hoe analyseer je de ontwikkeling?