Mijn visie op toekomstbestendige zorg
Werkbare zorg begint niet met een hulpmiddel.
Werkbare zorg begint met anders kijken.
Wanneer ik een zorgorganisatie bezoek, hoor ik vaak dezelfde vraag.
"Welk hulpmiddel hebben we nodig bij dit probleem?". Het is een logische vraag.
Maar volgens mij is het zelden de eerste vraag die we zouden moeten stellen.
Ik geloof dat de toekomst van de zorg niet begint met een hulpmiddel.
Zij begint met een andere manier van kijken.
Want een hulpmiddel lost nooit een zorgvraag op. Mensen doen dat.
En juist daarom kijk ik altijd eerst naar de cliënt.
Cliëntreis
Integraal denken
Mobiliteitsdynamiek
Duurzame inzetbaarheid
De grootste besparing ontstaat niet door goedkoper in te kopen
De zorg staat onder druk.
Cliënten worden ouder.
De zorgvraag wordt complexer.
De fysieke belasting neemt toe.
Tegelijkertijd zijn er minder zorgprofessionals beschikbaar.
Toch proberen we veel problemen nog steeds op te lossen door afzonderlijke hulpmiddelen aan te schaffen.
Dat is begrijpelijk.
Maar ik geloof dat juist daar een enorme kans ligt. De grootste besparing ontstaat volgens mij niet door goedkoper in te kopen. De grootste besparing ontstaat door slimmer te investeren.
Niet het hulpmiddel staat centraal
Wanneer ik een adviesvraag krijg, kijk ik nooit als eerste naar producten.
Ik kijk naar de cliënt:
- Hoe ontwikkelt de mobiliteit zich?
- Welke veranderingen verwachten we?
- Welke zorgvraag ontstaat morgen?
- Welke gevolgen heeft dat voor de zorgprofessional?
- Welke investering blijft ook over vijf jaar nog passend?
Pas daarna kijk ik naar mogelijke oplossingen.
Daarom zeg ik vaak:
Ik investeer niet in hulpmiddelen.
Ik investeer in de toekomstige zorgvraag.
De cliëntreis als vertrekpunt
Iedere cliënt ontwikkelt zich. Soms blijft de mobiliteit jarenlang stabiel. Soms verandert die per dag. Soms is sprake van herstel. Soms van een progressieve aandoening.
Juist daarom geloof ik dat investeringskeuzes niet gebaseerd mogen worden op één zorgmoment. Maar op de volledige cliëntreis.
Wanneer we begrijpen hoe een cliënt zich ontwikkelt, veranderen ook onze keuzes.
Mobiliteitsdynamiek
In de praktijk werken we vaak met de mobiliteitsklassen van Locomotion, de MK5. En die zijn waardevol.
Maar een mens past niet vierentwintig uur per dag in hetzelfde hokje.
Mobiliteit verandert:
- Door vermoeidheid.
- Door herstel.
- Door medicatie.
- Door ziekte.
- Door training.
Daarom kijk ik niet alleen naar een mobiliteitsklasse.
Ik kijk naar de mobiliteitsdynamiek.
Juist die ontwikkeling bepaalt welke ondersteuning nu én straks nodig is.
Mobiliteitsklassen
Mobiliteitsdynamiek
Werkbare zorg
Zelfredzaamheid
Integraal denken
Een hulpmiddel beïnvloedt veel meer dan één transfer.
Het heeft invloed op:
- fysieke belasting;
- zelfredzaamheid;
- comfort;
- kwaliteit van zorg;
- inzet van medewerkers;
- toekomstige investeringen.
Verandert één onderdeel?
Dan verandert het hele systeem.
Daarom geloof ik in integraal denken.
Niet mens óf hulpmiddel.
Niet hulpmiddel óf organisatie.
Maar mens, middel en methode.
Mijn manier van werken
Vanuit die visie heb ik het Vita Care Methodisch Denkkader ontwikkeld.
Daarmee help ik zorgorganisaties stap voor stap om complexe zorgvraagstukken te vertalen naar toekomstbestendige investeringskeuzes.
Niet door direct oplossingen aan te dragen.
Maar door eerst de juiste vragen te stellen.
Want betere vragen leiden bijna altijd tot betere antwoorden.
Mijn gedachtegoed
Mijn visie heb ik uitgewerkt in een serie artikelen.